هزار بار شکفتم، دوباره پژمردم

شبیه مار به دور خودم گره خوردم

تو جان تازه گرفتی من از تو افسردم

هزار بار زمین خوردم و بلند شدم

هزار بار شکفتم، دوباره پژمردم

سرم به سنگ ندامت ، دلم به غم خو کرد

شکستم و به صدای سکوت پی بردم

چه لحظه ها که از اندوه و عشق آکندم

چه روزها که از این روزگار آزردم

همیشه را ه به پایان نمی رسد اما

منی که آخر خطم چگونه برگردم ؟!

چه خوب می شد از آخر شروع می شد درد

که ابتدای رسیدن به درد می مردم