گل در برو کف ومعشوق به کام است

گل در برو کف ومعشوق به کام است

                                   سلطان جهانم به چنین روز غلام است

گوشمع میاریبد در این جمع که امشب

                                  در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

در مذهب ما باده حلال است ولیکن

                                 بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

گوشم همه بر قول نی ونغمه چنگ است

                                       چشمم همه بر لعل لب وگردش جام است

در مجلس ما عطر  میامیز  که مارا

                             هر لحظه زگیسوی تو خوش بوی مشام است

از چاشنی قند مگوهیچ وز شکر

                             زان روکه مرا از لب شیرین تو کام است

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است

                               همواره مرا کوی خرابات مقام است

از ننگ چوگویی که مرا نام زننگ است

                                وز نام چه پرسی که مرا ننگ زنام است

می خواره وسر گشته ورندیم ونظر باز

                                وان کس که چوما نیست در این شهر کدام است

با محتسبم عیب مگویید که اونیز

                               پیوسته چوما در طلب عیش مدام است

حافظ منشین بی می ومعشوق زمانی

                             که ایام گلو یاسمن وعید صیام است