به جنگل آمد .. استوار بودم و تنومند !

به جنگل آمد .. استوار بودم و تنومند !

من را انتخاب کرد، تبرش را در آورد و زد .. زد ..

محکم و محکم تر ، به خود می بالیدم ،

آینده ی خوبی در انتظارم بود ! سوزش تبر هایش بیشتر می شد ...

که ناگهان چشمش به درخت دیگری افتاد ، او تنومند تر بود ...

مرا رها کرد با زخم هایم ، او را برد ...

و من که نه دیگر درخت بودم ، نه تخته سیاه ، نه عصای پیر مردی ...

خشک شدم ..

بازی با احساسات مثل داستان تبر و درخت می مونه ..

ای انسان ، تا مطمئن نشدی ، احساس نریز ..

زخمی می شود ...

خشک می شود !!!!